به گزارش "ورزش سه"، نیویورک نیکس با پیروزی ۹۴ بر ۹۰ مقابل سن...

به گزارش "ورزش سه"، نیویورک نیکس با پیروزی ۹۴ بر ۹۰ مقابل سن آنتونیو اسپرز در بازی سرنوشت‌ساز پنجم از سری مسابقات فینال، قهرمان جدید NBA شد. آنها پس از عقب‌ افتادن با ۱۵ امتیاز در کوارتر سوم (۵۳-۶۸)، یک بازگشت تاریخی دیگر را رقم زدند. این دستاورد بدون درخشش بهترین بازیکن آنها، جیلن برانسون، که ارزشمندترین بازیکن بلامنازع فینال بود، غیرممکن می‌بود. کسب ۴۵ امتیاز توسط او که ۲۹ امتیاز آن در نیمه دوم و ۱۵ امتیاز آن در کوارتر چهارم به دست آمد، تیم نیویورک را پس از ۵۳ سال به اولین حلقه قهرمانی خود رساند. تیم مایک براون با ثبت رکورد ۲۱ برد و هفت باخت، فصلی واقعاً به‌ یاد ماندنی را به پایان رساند و به اولین تیم در تاریخ این لیگ تبدیل شد که پس از قهرمانی در جام «امارات ان‌بی‌ای» در ماه ژانویه، به دبل قهرمانی دست یافت. به این ترتیب، نام اعضای تیم نیویورک در صفحات زرین تاریخ باشگاهی حک شد که پس از سفری طولانی و پرمشقت در برهوت، با سال‌های متمادی که حتی به مرحله پلی‌آف راه نیافتند و در ۲۴ سال از آن دوران نتوانستند به پلی‌آف برسند، این پاداش برای شرکتی است که پس از جایگزینی تام تیبودو با سرمربی فعلی‌اش، پروژه قهرمانی خود را به رهبری برانسون بنا نهاد. نیکس، متخصص عبور از شرایط بحرانی نیویورکی‌ها همچنین این فینال را به پربیننده‌ترین فینال تاریخ NBA تبدیل کردند، آن هم به لطف بازگشت‌های جادویی‌شان: آنها در طول این پنج بازی، شرایط دشوار را تغییر داده‌اند. اختلاف ۲۹ امتیازی که آنها در بازی چهارم موفق به جبرانش شدند، لحظه‌ای فراموش‌نشدنی است. در این بازی هم استثنایی وجود نداشت. با وجود این که شروع چندان خوبی نداشتند، بار دیگر توانستند خونسردی خود را حفظ کنند و لحظه مناسب را برای وارد کردن ضربه نهایی پیدا کنند تا جام لری اوبرایان را پس از بیش از پنج دهه به شهر بازگردانند. هرچه بازی به دقایق پایانی نزدیک‌تر می‌شد، به نظر می‌رسید توپ برای بازیکنان سن آنتونیو اسپرز سنگین‌تر می‌شود که تمرکز خود را کاملاً از دست داده بودند. اشتباهات متعدد این تیم تگزاسی که از بی‌تجربگی در این شرایط ناشی می‌شد، در نهایت باعث شد عملکرد درخشان دیلن هارپر (۲۵ امتیاز) و ویکتور ومبانیاما (۱۹ امتیاز و ۱۴ ریباند) کافی نباشد. در واقع، هر دوی آنها در لحظات سرنوشت‌ساز بازی دچار تزلزل شدند و عنوان قهرمانی را تقدیم مهمانان کردند. کوارتر سوم بارقه‌ای از امید را در سن آنتونیو ایجاد کرد اگرچه نیکس پس از نیمه دوم به طور مختصر فاصله را کم کرد (۵۰-۵۵)، تیم میچ جانسون به سرعت بازیابی شد و پاسخ عملکرد برانسون را داد که پس از دوره‌ای که آنها تا ۱۵ امتیاز پیش بودند (۵۳-۶۸)، به ریتم امتیازگیری پیوست. با این وجود، با هدایت گارد رأس، مهمانان هرگز کاملاً عقب نماندند و ۱۲ دقیقه پایانی را با کاهش اختلاف امتیاز آغاز کردند (۶۵-۷۲). علاوه بر این، داوران ومبانیاما را از چهارمین خطای شدید خود در این بازی معاف کردند، آن هم پس از این که خطای مشابهی که این بازیکن فرانسوی روی برانسون انجام داد، اعلام نشد که باعث عصبانیت شدید برانسون شد. اگر داوران آن خطا را اعلام می‌کردند، او این بازی را از دست می‌داد و در صورت پیروزی نیویورک، بازی بعدی را نیز به دلیل محرومیت یک‌جلسه‌ای برای این بازیکن فرانسوی از دست می‌داد. جیلن برانسون، محبوب‌ترین مرد نیویورک با این حال، زمانی که به نظر می‌رسید همه چیز از دست رفته است، نیکس شروع به ارکستراسیون آخرین بازگشت این فصل کرد. در واقع، به‌طور مشخص برانسون که زمانی که تیمش در شرایط بحرانی بود ظاهر شد و با یک ران ۰-۱۰ (از ۸۳-۷۳ به ۸۳-۸۳)، بازی را به تساوی کشاند. بازیکنان میزبان نمی‌توانستند باور کنند که نیویورکی‌ها دوباره آنها را شکست داده و بازگشته‌اند. آنها مات‌ و مبهوت مانده و در حمله نمی‌دانستند چه کار کنند. این سردرگمی میزبان، سرنوشت آنها را در فینالی رقم زد که از نظر ذهنی، تیم مایک براون بسیار برتر بود. برانسون که روی دور بود، به امتیازگیری و ایجاد فرصت‌های تهاجمی مثبت ادامه داد و بازگشت را تکمیل کرد و در ثانیه‌های پایانی، تیمش را با چهار امتیاز پیش انداخت (۸۸-۹۲). تیم میزبان فرصت‌هایی برای کاهش اختلاف و مبارزه برای کشاندن بازی به بازی بعدی داشت اما بار دیگر دقیق نبودند و در نهایت تسلیم نیویورک نیکس شد که برای اولین بار در بیش از ۵۰ سال قهرمان شد و انتقام شکست خود مقابل تگزاسی‌ها در فینال ۱۹۹۹ را گرفت.