لیونل مسی در پایان بازی اشک می‌ریخت. او این روزها تقریباً همیشه...

لیونل مسی در پایان بازی اشک می‌ریخت. او این روزها تقریباً همیشه پس از بازی‌های آرژانتین گریه می‌کند، اما این بار، پس از شکست مقابل اسپانیا در فینال جام جهانی، اشک‌هایش معنای متفاوتی داشت؛ بدون شک اشک حسرت بود، اما شاید هم اشک خداحافظی. اگر بازی در ورزشگاه مت‌لایف قرار بود «آخرین رقص» مسی با پیراهن آرژانتین باشد، باید گفت این اسطوره فوتبال در آخرین نمایش خود، چندان درخشان ظاهر نشد. پایان رویایی برای دوران باشکوه ملی مسی رقم نخورد؛ آن هم پس از جام جهانی فوق‌العاده‌ای که در آن با وجود سن‌وسالش هشت گل به ثمر رساند و آرژانتین را تا فینال پیش برد. اما مقابل اسپانیا، مسی تقریباً از جریان بازی خارج بود. او تا دقیقه ۱۱۷ حتی یک شوت به سمت دروازه نزد. کاپیتان آرژانتین در ۱۲۰ دقیقه فینال تنها ۵۴ بار توپ را لمس کرد، هیچ موقعیتی برای هم‌تیمی‌هایش نساخت و در مجموع فقط یک شوت زد؛ همان ضربه‌ای که در دقایق پایانی نواخت. مسی پس از شش هفته درخشان در جام جهانی، سرانجام در شبی که آرژانتین بیش از هر زمان دیگری به او نیاز داشت، تسلیم گذر زمان شد؛ همان بازیکنی که در این تورنمنت مانند «بنجامین باتن» دنیای فوتبال بازی می‌کرد. چه کسی می‌تواند هت‌تریک فوق‌العاده او مقابل الجزایر در نخستین بازی آرژانتین در مرحله گروهی را فراموش کند؟ شاید به همین دلیل بود که پس از سوت پایان، اشک‌ها روی گونه‌های مسی جاری شدند. او می‌خواست دومین جام جهانی‌اش را فتح کند و همچون یک قهرمان شکست‌ناپذیر و بی‌رقیب، صحنه را ترک کند. اما در مقابل، اسپانیا تیمی است که چندان اهل داستان‌های رمانتیک نیست. تیم لوئیس دلافوئنته مثل ماشین فوتبال است؛ تیمی که با پاس‌کاری مداوم، حریفان را به زانو درمی‌آورد. پیروزی اسپانیا برابر آرژانتین، روند شکست‌ناپذیری این تیم را به ۳۸ بازی رساند؛ رکوردی جدید در فوتبال مردان جهان. اسپانیا در طول این روند، شاید کمتر از بسیاری از تیم‌های بزرگ فوتبال دنیا هوادارانش را از شدت هیجان از روی صندلی بلند کرده باشد، اما یک ویژگی را به بهترین شکل دارد: کنترل کامل بازی. مسی و آرژانتین با ترکیبی از آشوب، شور، احساس و روحیه تسلیم‌ناپذیر خود را به فینال رساندند؛ اسپانیا اما به شیوه خودش پیش رفت. آنها با کنترل، سرد و بی‌احساس پیروز می‌شوند و حتی مسی هم نتوانست خللی در این کارایی بی‌رحمانه ایجاد کند. با این حال، اگر این آخرین حضور مسی با پیراهن آرژانتین بوده باشد، اشک‌های او در پایان فینال هرگز تصویری نیست که از دوران ملی‌اش در ذهن‌ها باقی خواهد ماند. مسی در ۲۰۷ بازی ملی، آن‌قدر گل زده و لحظه تاریخی خلق کرده که یک بازی ضعیف نمی‌تواند تصویر نهایی و تعیین‌کننده میراث او باشد. مسی ۱۲۵ گل ملی به ثمر رسانده و تنها کریستیانو رونالدو تعداد گل‌های بیشتری برای تیم ملی کشورش دارد. او همچنین ۶۸ پاس گل ثبت کرده است. آخرین پاس گل مسی، ارسال او برای لائوتارو مارتینس بود؛ بازیکنی که با ضربه سر، گل پیروزی‌بخش آرژانتین را در برتری ۲-۱ مقابل انگلیس در نیمه‌نهایی جام جهانی در آتلانتا به ثمر رساند. آن پیروزی نیز اشک را به چشمان مسی آورد؛ اما آن‌بار، اشک‌های او از جنس شادی بود، چراکه آرژانتین بار دیگر به فینال جام جهانی رسیده بود. شاید بسیاری از ما فراموش کرده‌ایم که ۱۰ سال پیش، مسی آن‌قدر از ناکامی‌های پیاپی با آرژانتین ناامید شده بود که تصمیم گرفت از فوتبال ملی خداحافظی کند. در همین ورزشگاه در نیوجرسی، مسی پس از شکست آرژانتین مقابل شیلی در فینال کوپا آمریکای ۲۰۱۶ و در ضربات پنالتی، در حالی که اشک می‌ریخت، خداحافظی خود از تیم ملی را اعلام کرد. آن شکست، چهارمین ناکامی مسی در فینال یک تورنمنت بزرگ بود؛ سه فینال کوپا آمریکا و فینال جام جهانی ۲۰۱۴. ناتوانی مسی در رساندن آرژانتین به قهرمانی، انتقادات زیادی را در کشورش به همراه داشت. بسیاری معتقد بودند او نتوانسته کاری را انجام دهد که دیگو مارادونا برای آلبی‌سلسته انجام داده بود. مارادونا برای آرژانتینی‌ها یک نماد بود؛ قهرمانی که هر بار پیراهن تیم ملی را بر تن می‌کرد، عشق و شورش برای آرژانتین شعله‌ور می‌شد. در مقابل، مسی در آن سال‌ها بازیکنی دور از مردم، بی‌علاقه و بدون عشق ملی تلقی می‌شد که بیشتر به موفقیت‌هایش با بارسلونا اهمیت می‌دهد. اما تنها یک ماه پس از اعلام خداحافظی، مسی تصمیم خود را پس گرفت. موفقیت بلافاصله به دست نیامد، اما قهرمانی در کوپا آمریکای ۲۰۲۱ به انتظار ۲۸ ساله آرژانتین برای کسب یک جام ملی پایان داد و تنها یک سال بعد، جام جهانی قطر نیز از راه رسید. مسی قهرمان اصلی آن تورنمنت بود. او در مسیر فتح سومین جام جهانی تاریخ آرژانتین، هفت گل زد و سه پاس گل داد و کاری را انجام داد که پیش از آن تنها مارادونا موفق به انجامش شده بود: رساندن تیم ملی کشورش به قهرمانی جهان. جام جهانی ۲۰۲۲ قطر جایگاه مسی را به‌عنوان جانشین شایسته مارادونا تثبیت کرد، اما دستاوردهای او در این جام جهانی شاید جایگاهش را حتی بالاتر از اسطوره شماره ۱۰ آرژانتین برده باشد. عملکرد مسی در شش هفته گذشته در ایالات متحده، بسیاری از بحث‌ها و مقایسه‌های تاریخی را برای همیشه به پایان رساند. مارادونا، پله و رونالدو نازاریو همگی زمانی مدعی عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال، یا همان «GOAT»، بودند؛ اما حالا مسی از همه آنها عبور کرده است. پله سه جام جهانی فتح کرد، اما تمام قهرمانی‌های او با تیم‌های بزرگ و قدرتمند برزیل به دست آمد. مسی اما یک تیم متوسط آرژانتین را به قهرمانی در یک جام جهانی رساند و تا یک قدمی فتح دومین جام نیز پیش برد. با این حال، در شبی که نتوانست تفاوت را رقم بزند، تیمش تقریباً هیچ خطری برای اسپانیا ایجاد نکرد. این دقیقاً نشان می‌دهد مسی چه بازیکن بزرگی است. او می‌تواند یک تیم معمولی را به سطحی از عظمت برساند که شاید هیچ‌کس انتظارش را نداشته باشد. همین ویژگی است که یک بازیکن بزرگ واقعی را از دیگران جدا می‌کند؛ ویژگی‌ای که از او بهترین بازیکن تاریخ می‌سازد. با وجود اینکه رودری، هافبک اسپانیا، پس از فینال توپ طلای فیفا را به‌عنوان بهترین بازیکن جام جهانی دریافت کرد، مسی ستاره واقعی جام جهانی ۲۰۲۶ بود. هواداران هم این را می‌دانند. وقتی رودری جام خود را بالای سر برد، ورزشگاه مت‌لایف با شعار «مسی، مسی، مسی» به لرزه درآمد؛ شعاری که از سوی هواداران آرژانتین و احتمالاً بسیاری از تماشاگران بی‌طرف سر داده می‌شد. رودری توپ طلای جام جهانی و مدال قهرمانی را در اختیار دارد، اما مسی خاطرات را برای همیشه به نام خود ثبت کرده است. او پیش از این دو توپ طلای جام جهانی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ و یک مدال قهرمانی جهان را به دست آورده بود. به همین دلیل، دیگر چیزی برای اثبات کردن یا فتح کردن باقی نمانده است. شاید او در ۴۳ سالگی برای جام جهانی ۲۰۳۰ بازگردد، اما واقع‌بینانه‌تر این است که فینال جام جهانی ۲۰۲۶ پایان دوران ملی لیونل مسی بوده باشد؛ پایانی که با وجود شکست در مسابقه نهایی، همچنان باشکوه و درخور یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال است. همچنین بخوانید: رودری از قعر جهنم به قله فوتبال رسید؛ خدا پاداش شجاعت را می‌دهد