به گزارش "ورزش سه"، قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک افتخار نیست و...

به گزارش "ورزش سه"، قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک افتخار نیست و آغاز مسیری به سوی چالشی حتی بزرگ‌تر است. چهار سال دیگر، زمانی که جام جهانی با میزبانی مشترک اسپانیا، پرتغال و مراکش به شبه‌جزیره ایبری بازگردد، تیم ملی اسپانیا هم باید از عنوان قهرمانی خود دفاع کند و هم این فرصت را خواهد داشت تا دستاوردی رقم بزند که در بیش از ۹۰ سال تاریخ جام جهانی، تنها نصیب معدودی از تیم‌ها شده است.تاریخ جام جهانی نشان می‌دهد که هر دو مأموریت تنها از عهده تیم‌هایی استثنایی برمی‌آید. دفاع از عنوان قهرمانی جهان، کاری تقریباً غیرممکن است و فتح جام در خانه نیز، با وجود تمام مزایای میزبانی، اتفاقی رایج نبوده است. دو هدف متفاوت که هر کدام تنها چند نمونه تاریخی دارند و دهه‌ها از یکدیگر فاصله گرفته‌اند؛ موضوعی که اسپانیای قهرمان را به یکی از جدی‌ترین مدعیان ثبت فصلی تازه در تاریخ فوتبال تبدیل می‌کند. نخستین چالش: پیوستن به ایتالیاِ مه‌آتزا و برزیل پلهاولین هدف بزرگ اسپانیا، فتح دو جام جهانی متوالی است که تنها نصیب معدودی از تیم‌ها شده و آن‌قدر دشوار است که بسیاری از فوتبالیست‌ها آن را کامل‌ترین پایان ممکن برای دوران حرفه‌ای خود می‌دانند.امیلیانو دیبو مارتینز یکی از همین بازیکنان بود. او پس از قهرمانی با آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۲ گفته بود:«اگر در سال ۲۰۲۶ دوباره قهرمان جهان شوم، بازنشسته می‌شوم.» اما در نهایت هرگز فرصت عملی کردن این وعده را پیدا نکرد. آلبی‌سلسته دیگر دست‌کم در جام جهانی ۲۰۳۰ شانسی برای ورود به جمع معدود تیم‌هایی که از عنوان قهرمانی جهان دفاع کرده‌اند، نخواهد داشت. اما اسپانیا، پس از فتح جام در نیوجرسی و دو ستاره شدن پیراهنش، حالا این رؤیا را دنبال می‌کند.اولین تیم، ایتالیای دهه ۱۹۳۰ بود. در سال ۱۹۳۴، تیمی با ستارگانی چون جوزپه مه‌آتزا، اسطوره‌ای که امروز ورزشگاه اینتر میلان به نام او شناخته می‌شود، و انریکه گوایتا، یکی از بازیکنان تابعیت‌گرفته، در فینال چکسلواکی را شکست داد و نخستین ستاره خود را به دست آورد.چهار سال بعد، در جام جهانی ۱۹۳۸، ایتالیا بار دیگر قهرمان شد و با شکست مجارستان، اولین تیم تاریخ لقب گرفت که دو جام جهانی پیاپی را فتح می‌کند.پس از آن، فوتبال جهان ۲۰ سال منتظر تکرار چنین موفقیتی ماند؛ تا اینکه پله ظهور کرد. برزیل با نسلی فراموش‌نشدنی، سرشار از استعداد و با حضور ستارگانی مانند گارینشا، واوا و البته پله، جام‌های جهانی ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ را فتح کرد. در سوئد ۱۹۵۸، ادسون آرانتس دو ناسیمنتو تنها ۱۷ سال داشت، اما همین نوجوان توانست کشورش را به قله فوتبال جهان برساند. ظهور خیره‌کننده او، از نظر میزان تأثیرگذاری، تا حدی یادآور درخشش لامین یامال در یورو ۲۰۲۴ است؛ هرچند با یک تفاوت مهم: جام جهانی همچنان بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان محسوب می‌شود.دومین چالش: شکستن طلسم فرانسه زیداندومین هدف اسپانیا، مستقیماً به تاریخ معاصر جام جهانی مربوط می‌شود. از زمانی که فرانسه با زین‌الدین زیدان در سال ۱۹۹۸ مقابل هوادارانش قهرمان جهان شد، هیچ کشور میزبانی نتوانسته جام جهانی را در خانه فتح کند.نزدیک به سه دهه از آخرین باری می‌گذرد که هواداران یک کشور میزبان در ورزشگاه‌های خود جشن قهرمانی جهان را برگزار کردند.از آن زمان تاکنون، هیچ‌یک از میزبانان جام جهانی، کره جنوبی و ژاپن (۲۰۰۲)، آلمان (۲۰۰۶)، آفریقای جنوبی (۲۰۱۰)، برزیل (۲۰۱۴)، روسیه (۲۰۱۸)، قطر (۲۰۲۲) و ایالات متحده، مکزیک و کانادا (۲۰۲۶)، موفق به کسب عنوان قهرمانی نشده‌اند.همین موضوع باعث شده بسیاری از «طلسم میزبانان» در قرن بیست‌ویکم سخن بگویند که گویا همواره گریبان تیم‌های برگزارکننده مسابقات را گرفته است. البته تاریخ همیشه چنین نبوده است. در طول تاریخ جام جهانی، میزبانی معمولاً امتیازی مهم محسوب می‌شد؛ چرا که تیم‌ها با حمایت هواداران خود بازی می‌کردند. نخستین نمونه، اروگوئه بود که در سال ۱۹۳۰ نخستین جام جهانی تاریخ را در مونته‌ویدئو فتح کرد. چهار سال بعد، ایتالیا نیز در رم به قهرمانی رسید.سپس بیش از سه دهه هیچ میزبانی نتوانست قهرمان شود، تا اینکه انگلیس در سال ۱۹۶۶ در لندن جام را بالای سر برد. پس از آن، آلمان غربی در مونیخ ۱۹۷۴ و آرژانتین در بوئنوس‌آیرس ۱۹۷۸ نیز در خانه قهرمان شدند.و آخرین نمونه، همان فرانسه بود که در سال ۱۹۹۸ با درخشش زین‌الدین زیدان، در پاریس برای نخستین بار قهرمان جهان شد. اکنون جام جهانی ۲۰۳۰ در انتظار شاگردان لوئیس دلافوئنته است تا بار دیگر تاریخ‌ساز شوند.در این رقابت‌ها که اسپانیا یکی از میزبانان آن خواهد بود، لاروخا تلاش می‌کند صفحه‌ای دیگر از موفقیت را در تاریخ فوتبال این کشور رقم بزند و بار دیگر به قله جهان برسد. البته دشواری این مأموریت بسیار زیاد است؛ زیرا تاریخ و سنت جام جهانی نشان می‌دهد تنها تعداد اندکی از تیم‌های برگزیده توانسته‌اند به هدف برسند. با این حال، اگر تیمی توان انجام چنین کاری را داشته باشد، همین نسل از اسپانیاست که تاکنون بارها توانایی‌های خود را ثابت کرده است.