به گزارش "ورزش سه"، در ۲۵ آوریل، فاجعه برای سیمونز رخ داد. او در...

به گزارش "ورزش سه"، در ۲۵ آوریل، فاجعه برای سیمونز رخ داد. او در جریان دیدار تاتنهام مقابل ولورهمپتون در لیگ برتر انگلیس به‌ شکلی نامناسب چرخید و رباط صلیبی زانوی راستش پاره شد. آن مصدومیت باعث شد سیمونز جام جهانی با تیم ملی هلند را از دست بدهد. تاتنهام در آن زمان درگیر نبردی فرساینده و پرتنش برای بقا در لیگ بود. سیمونز به‌ سختی می‌توانست این واقعیت را تحمل کند که نمی‌تواند به تیمش کمک کند. سیمونز درباره آن لحظه به یاد می‌آورد: «این حرکتی بود که احتمالاً ۱۰ هزار بار در زندگی‌ام انجام داده بودم. درست وقتی می‌خواستم از او عبور کنم، حریفم تصمیم گرفت جلوی من پا بگذارد. احساس کردم پاهایم به زمین گیر کرده‌اند، در حالی که بدنم به سمت دیگری رفت. با خودم گفتم: بگذار ببینم مشکلی پیش آمده است یا نه، بگذار بلند شوم. سعی کردم بلند شوم اما بعد احساس کردم زانویم از جای خود خارج شد و بلافاصله دوباره سر جایش برگشت. همان لحظه فهمیدم که کار تمام است. پزشکان من را صدا زدند و گفتند: ژاوی، متأسفیم، اما رباط صلیبی است. وقتی این را شنیدم، انگار تمام بدنم فرو ریخت.» بعد از آن، اشک‌ها سرازیر شد. سیمونز گفت: «البته که گریه کردم، درست مثل خانواده‌ام. روز بعد مادرم به خانه ما آمد. یادم است صبح دور میز نشسته بودیم و من فقط مدام به این فکر می‌کردم که مهم‌ترین چیز را از دست داده‌ام: کمک به باشگاهم در جنگ برای فرار از سقوط. او به من گفت: ژاوی، بس کن. این اتفاق افتاده است. الان دیگر کاری از دستت برنمی‌آید. این همان چیزی است که رخ داده است. باید آن را بپذیری و ادامه بدهی.» از آن زمان به بعد، ذهنیت این هافبک تغییر کرد، هرچند روند توان‌بخشی بیش از هر چیز از نظر ذهنی فرساینده بود. سیمونز می‌گوید: «چهار روز اول، بدترین روزهای زندگی‌ام بودند. نمی‌توانستم بخوابم. یک هفته هیچ چیزی نخوردم. درد خیلی زیادی داشتم، مجبور می‌شدم استفراغ کنم، سرگیجه داشتم. وحشتناک بود. چنین دردی را برای هیچ‌کس آرزو نمی‌کنم.» حالا این ملی‌پوش هلند در مسیر بازگشت قرار دارد، هرچند انتظار نمی‌رود تا سال تقویمی آینده به زمین بازی برگردد. او با امیدواری می‌گوید: «حالم خوب است. کنار خانواده‌ام هستم و خیلی سخت کار کرده‌ایم. آنها در ۱۰ هفته گذشته چیزهای زیادی را همراه من پشت سر گذاشته‌اند. حمایت باشگاهم را هم دارم و وقتی می‌بینم بدنم چطور واکنش نشان می‌دهد، با خودم فکر می‌کنم: خب، این روند در مسیر درستی پیش می‌رود. هر روز می‌خواهم بهتر شوم و این انگیزه برای من بسیار ارزشمند است.»